Iets over de vierde: niemand onderbreken

Iets over mijn vierde voornemen. Een harde. Want ik ben daar sterk in, in mensen in de rede vallen. Begin iets te vertellen, en ik maak je verhaal wel af. Dodelijk irritant, ik weet het. Ook voor mij, hoor. Want heel vaak besef ik achteraf dat ik eigenlijk niet weet wat ik had kunnen weten. Ik viel in voor de essentie kwam.
Ik weet het en ik kan het toch niet laten.

Nu had ik zaterdag een nieuwe ervaring. 
Ik was op een feestje, met cocktails, chocolade en heel veel fijne mensen. Door de baby was het maanden geleden dat ik nog in het echte Brussel was, waar het fijn is de bavarder avec tout le monde. Alleen: ik ben zo traag geworden. Door het achtergrondmuziekje moest ik me stevig concentreren. Ik moest luisteren. En toen, geboeid door wat ik hoorde, te traag om in te vallen, werden de zinnen die ze spraken, volledige verhalen. Mensen die ik net nog maar een beetje kende, kwamen na één avond dichter. Ik liet hen praten, gewoon hun eigen antwoord geven op mijn met zorg gevormde, korte vraagjes.

Het feestje was geslaagd, mijn Frans is weer wat bijgeschaafd, je vais essayer de me retenir que spreken is zilver maar zwijgen goud.

Plan

Een prentje van een zeer geslaagd voorbeeld.

Hier zit ik dan. In een duplex waar we net beginnen aarden en een nieuw kindje dat daarin geen eigen kamer heeft. 

We zouden kunnen verhuizen, maar de jongens en ik hebben voorlopig geen zin. Weer ons hebben en houden, ons hart en ons hoofd in een vrachtwagen duwen. Dat stellen we liever nog wat uit.

De baby slaapt nu nog gezellig vlakbij mij. Van zijn bedje naar mijn borst in één beweging, en vaak niet meer terug. Maar dat moet binnenkort een beetje anders. Want het kind wordt groot, sociaal, alert. Hij wordt wakker als ik binnenkom, lacht om aandacht, wil er uit! Waardoor ik mij verbannen voel uit eigen kamer.

Sinds gisteren weet ik hoe het verder moet (ik dronk een glas wijn met twee architecten). Ik laat schuifdeuren maken en splits van mijn grote L-vormige kamer een hoekje af voor Jan.

Grotere opties komen later wel. En rust doet goede plannen rijpen.

 

41

Het leven begint op veertig, zeggen ze. 
En dat was ook zo.

Wat een jaar.
Ik leerde dat je alles in één klap kunt verliezen. Omdat dokters mij en mijn kind konden redden, is dat niet gebeurd. Naar mijn gevoel kreeg ik een heel nieuw leven in de schoot geworpen. 

Een ander lijf om te beginnen. Een lichaam dat kapot was en in zijn traag herstel helemaal anders is herschapen. Dikker, trager, pijnlijker. Maar ook gevoeliger, sensitiever, en heel veel rustiger.

Ik kreeg ook een nieuw hoofd. Ik ontsnapte maar net aan een leegbloeddood en sleepte ei zo na de baby mee. Sindsdien denk ik helemaal anders. Harder en duidelijker. Niet echt vatbaar meer voor compromis als het om de essentie gaat. 
Mijn kinderen gaan voor en al de rest kan rotten. Dat soort conclusies die ik in een oogwenk neem, terwijl ik vroeger lang moest overwegen.

Ook mijn hart is anders. Dit jaar opnieuw vet bedrogen in de vriendschap, heeft het voor steeds minder mensen plaats. En jee wat voelt dat goed. Zo fris en puur. Zo boordevol liefs voor hen die ik wel mag vertrouwen.

Ik ben een ander mens geworden vorig levensjaar. Ik mag mezelf steeds liever.

Bitter

Het overviel me half november: bitterheid.
Zure woorden, boze gedachten, slaap die moeilijk komt, de smaak van rancune constant op mijn tong. 

Nooit eerder had ik dit gevoel zelf ervaren. Ik zag het wel bij anderen; ik vond het lelijk. Compleet nutteloos. Het past niet bij mijn doeners-aard. Het plakt zo vast aan het verleden.

Maar ik had het zwaar te pakken. Omdat ik ervaren moest dat niets zeggen ook liegen is. En niets doen in dit geval verraden was. Omdat ik wou uitschreeuwen dat goedpraten een ordinaire schande is en dat niet willen kiezen totaal verliezen is. 

Diepe ontgoocheling in velen waarop ik eigenlijk zou moeten kunnen bouwen.

Maar het is al over, hoor, die bitterheid. Ik kon het weglachen in goed gezelschap. En tijdens mijn vlammende start blies iedereen samen de laatste veegjes zwart van tafel.

Ondertussen deed ik nog maar eens een selectie. Alleen de juiste mensen overhouden is een levenswerk. Of ik een stel idioten van facebook heb gegooid? Natuurlijk niet. Waarom zou ik? Ik heb ze gewoon verwijderd uit mijn hart.

Vakantie met tieners (4): Thee in Dongen (Nl)

Op een uurtje rijden een stukje geluk.

De vier kinderen, al altijd vrienden, fietsten samen de zomer in.
Bleven er voor de mama's een zee van tijd en lekkere zetels in de tuin.

Ooit was het met wijn en sigaretten.
Nu kletsen we de middag vol met een gezellig potje thee.

De kaartjes die het niet geworden zijn

1. Het dekenkindje

Eigenlijk wou ik wel zoiets. Kweeniehoeschattig. Creatief en al.

Maar ineens stond Pinterest helemaal vol met in een deken gewikkelde kindjes met een wekker en een tak. Zelfs de woonblogouders namen het over. 

En toen vond ik het niet leuk meer.

2. Gedichtje

Wannes en Josse kregen allebei een gedichtje op een postkaart. Ben ik nog altijd super blij mee. Nu wilde ik groene letters op een witte kaart. 

En het moest dit gedichtje worden, dat ik dertien jaar geleden las op de kaart van een allerschattigst buurmeisje.

Kindje

Kindje Kadootje

Ligt in een bootje,

Een bootje van armen

Dat vaart op een schootje.

Het schootje van Moe.

Want Moe,

Die kreeg bij haar man

Een kindje toe.

Geert De Kockere, uit: Een Reus met Lange Armen, 2001, Uitgeverij de Eenhoorn bvba

Maar dat ging ook niet door, want mijn zonen vonden het stom.

3. Kool

Dan zag ik op internet de kaart die Anton Pieck tekende voor één van zijn kinderen. 

Ik was helemaal om, maar mijn lief lachte mij uit. 

4. Sarah

Tja. Toen wist ik het niet meer. Dus vroeg ik het aan Sarah.

Fail.
Zij stopte niet enkel met haar blog, maar ook met kaartjes maken.

5. Eind goed

Ten slotte kon ik niet anders dan terug gaan naar mijn eerste idee. Goed wetende dat ze het veel te druk heeft. Er volledig van doordrongen dat zij eeuwig enthousiast is en daardoor altijd moet goochelen met tijd en energie. 

Gelukkig vroeg ik het. En gelukkig zei ze ja.

Want toen het goed fout ging, en de geboorte geen vrolijk feestje werd, paste enkel nog de pen van Judith.

Geboortekaart

Te veel voor woorden.
Te kwetsbaar voor een foto.

Gelukkig is er Judith. Zij mengt emotie onder haar inkt.

Doopsuikertjes (2)

Het eerste zakje is gemaakt.
Tegen dat jullie op bezoek komen in september, heb ik er voor iedereen eentje klaar.

(Ik moet dat niet alleen doen hoor, er staan er een paar te springen om te komen helpen.)

Troost

Wat een wereld is dat nu.
Zelf amper mijn tranen een beetje gedroogd, probeer ik woorden van troost te sturen naar een mama wiens kindje dood geboren is.
Elk om beurt kopje onder?

Wat een wereld. En ik heb geeneens een god om bij te smeken.

(Alles staat weer strak in perspectief. 

Ik tel mijn zegeningen.

Ik voel mijn geluk borrelen.)

Vriendinnen

Maandag 6 juli kon ik weer spreken. Korte zinnetjes. 
Twee vriendinnen, één van al heel lang, en één van steeds dichterbij, liet ik even toe in mijn cocon.

Van het bed in de rolstoel, met veel moeite en met alle infusen en de pieszak netjes opgetast.

"EN NU DOEN WE VAN BOMMA'S IN HET RUSTHUIS!!"

Zotte kiekens. Lachen deed veel pijn maar deugd.
Giechelen in de gangen. 
En dan samen een beetje wenen bij het bakje met mijn kind.

Vriendinnen.
Ik heb jullie allemaal nodig. Elk op het juiste moment.

Meters

Twee meters heeft Jan.
Elfje en Thanh.

Dames die sterker zijn dan mannen. 
Die weten wat werken is, en heel goed graag kunnen zien.
Zekerheden in mijn leven.

Mooi ook. Je zou ze moeten zien.

Vlagjes

Lieve Astrid,

Wat een geluk dat jij er was vorig weekend.
Na een perfecte tapasdonderdagavond met collega's, voegde jij er zomaar twee schitterende zomerdagen bij.

Onze gesprekken zijn profetisch gebleken.
Weet je nog in het zwembad, over die vlagjes die je altijd zelf moet ophangen, als je wil dat het leven een feestje is.
Weet je nog, dat we allebei de perfecte jurk kochten, gewoon omdat wij dat verdienen.
En weet je ook nog dat we het hadden over verdriet en wanhoop. Dat dat pas echt is als we het hebben over ziekte, liefde en dood?

Lieve Astrid, ik had je twee maanden langer bij mij moeten houden.
Van zodra onze wegen scheidden, jij de weg nam naar Amsterdam en wij naar Brasschaat, reed mijn perfecte zwangerschapsgeluk met jou mee. Onze hel brak los in de vorm van liters bloed tussen mijn benen.

Wat een geluk dat het een filevrije zaterdagavond was. Wat een geluk dat er gsm's bestaan om naar het ziekenhuis te bellen. Wat een geluk dat daar een team specialisten klaar stond om de baby maar ook mij net op tijd uit de klauwen van de dood te redden.

Ik lijk het goed te redden, ze jagen vanalles door mijn aderen en dat werkt.
Mini Jan vecht zich een zware strijd door het leven. De medici hebben gouden handen.

Lieve Astrid, als ik over een paar maanden weer kan spreken, eten, lopen, denken, leven, gaan wij samen decadent dat leven vieren.

liefs,
kusjes,

Elise

Ieper: De Gevleugelde Stad

Een weekend straattheater in Ieper.
Chanson d'eau, met Elfje in de rechter bloem, was het mooiste wat ik in tijden zag.

Tekening

Een hele grote tattoo op mijn rug. Dat heb ik bijvoorbeeld altijd al gewild, maar nooit gedurfd.

Vanina Vernaillen toverde lang geleden met zeefdruk de meest fantastische tekeningen op mijn rug.
Daarbij is het gebleven.

Voornemen 2: romantiek

Ik vind dat allemaal geen probleem. Dat mijn lief niet bij mij woont, dat ik al jaren vaker met de kinderen dan met een man op vakantie ga, dat ik doorgaans alleen naar trouwfeesten, nieuwjaarsfeesten, familiefeesten, verjaardagsfeesten, naar leuke en stomme feesten ga. 

Ik vind het geen punt dat ik geen verjaardagscadeau of kerstcadeau of nieuwjaarscadeau van mijn lief krijg. 

Hobbelend door de sneeuw blijf ik wel achter met de jongens, die houden mij net zo goed vast mocht ik vallen. 

Allemaal romantische zever. Een nuchtere tante zoals ik kan wel zonder.

Dus ja daar lag ik dan zaterdag, bij een logeerpartij op de meest romantische plek in Antwerpen, helemaal alleen in de hartjescaravan. Vol torteltjes en lieve lichtjes. Met een elektrisch dekentje om mij warm te houden. Want mijn lief sliep liever thuis.

Mijn zonen haalden hun schouders op. Josse merkte schamper op dat mij dat nogal vaak overkwam.

En de gastvrouw, heerseres van sprookjes en koningin van de bedachtzaamheid, vond wellicht de sleutel.
De kans is namelijk groot dat ik zwijmelende mannen onbedaarlijk uitlach. Je oogst bij mij meer succes met een zak potgrond dan met een bos bloemen. Liever een degelijke pan dan een duur restaurant.

Ik overliep de talloze keren dat ik een aanbod voor een etentje heb afgewimpeld en de restjes heb opgewarmd. De lijst met gemiste weekendjes vanuit de overweging mijn verlof op te sparen voor de examens van de kinderen is lang.

Ik denk dat de fee gelijk heeft dat ik met mijn voorkeur voor praktisch nut en economische motieven, elke kans op romantiek in de kiem smoor.

In 2015 gooi ik het roer om. Ik ga mijn lach inhouden, ik zoek alvast de kaarsjes en ergens in mijn kast ligt nog een  onderbroek met heel veel kant.

Kerstavond

Morgen de eerste kerstavond zonder kinderen sinds ik moeder ben.
Dat heeft een aantal gevolgen.

Zo ga ik echt niet beginnen met een kerstboom, want ik ga pathetisch worden als ik die alleen moet staan versieren. Dus volg ik de trend en ga ik eco, met takken van de boom van de buren.

Een tweede gevolg is dat ik door deze omstandigheden in aanmerking kom om mee te vieren met het zieligemensenkransje en dat mij dus de meest lacherige kerstavond in tijden staat te wachten. 
 

Konijn

Vrijdagavond ging ik thee drinken bij Marysol.
Zij was vroeger mijn buurrouw. Toen dronk ik daar de hele tijd thee.

Marysol heeft behalve een man en twee zonen een konijn dat zomaar door het huis rondhuppelt.

Toen de thee al eventjes rode wijn was geworden, had het konijn de manchetten van mijn jas opgegeten. Vorige keer at het beest een stukje van mijn schoen op terwijl ik die nog aan had.

Het konijn voelde zich duidelijk een beetje schuldig (zie foto). En daarom ben ik naar huis gewandeld met een bruin lederen vestje uit Argentinië dat na acht jaar uit de kast bevrijd is.

Zo komt dat dus helemaal goed met mijn voornemen om geen kleren meer te kopen.

Mocht er iemand een dikke trui liggen hebben.

Ik heb de mijne verkeerd gewassen en

 heb er nu geen meer voor als het deze winter ooit nog eens vriest.

Souvenir

Amsterdam.
Ik ben natuurlijk al heel lang fan.
Maar het blijft verbazen.

Telkens weer schitterende winkels bij. Café-interieurs zo uit de boekjes. Sprankelende herbestemmingen waar wij hier in Vlaanderen alleen van kunnen dromen. Stadsvernieuwing om u tegen te zeggen. Je moet maar eens bij Artis binnen lopen: zelfs op een nattehondendag slaan ze de stijl daar zo rond je oren.

Wat een plezier van daar een stukje van mee te krijgen naar huis.

En neen, ik kon mijn haren gisteren nog niet wassen. Want langs mijn haarlijn geurde het nog naar de schuimende douchegel van die lieve Astrid, die toch de reden is waarom ik daar moet blijven komen.

Verslag van een vrije dag

Kwart voor acht. 
Water-link gaat komen voor een "analyse". Eindelijk eens weten hoe dat water in de kelder komt. 

Winteruur. 
De zon piept al over de muur. Zelfs een vogeltje hier en daar.

Ik wacht.
En maak van de vier laatste dozen oude rommel drie. 

Analyse.
Dat wil zeggen dat ze met twee op uwen oprit gaan staan en zeggen dat ze denken dat het waarschijnlijk niet aan hen ligt en dat ge weer moogt bellen als ge kunt bewijzen dat het toch aan hen ligt.

Vriendennamiddag. 
Voor elke zoon één. Een ingenieur en een zachte romanticus. Zalig. Vier kinderen, dat gaat mij veel beter af dan twee. Ik hou zo van een volle tafel. Laat maar komen dat gebabbel dat lawijt en al die rommel overal. Makes me very happy.

Dit is in mijn slaapkamer want de andere kamers zijn al volgebouwd.

Avond. 
Ook voor mij een vriendin op bezoek. Lachen met onze gehavende dromen. Toosten op onze ongehavende trots en zelfzekerheid.
Mekaar beloven mekaar in de hand te houden.

Vaatwasser op.
Was ophangen.
Rekeningen betalen.
Lego opruimen.
Stofzuigen.
Lief sms-en.
Tanden poetsen.

En nu slapen. Dat ik uitgerust ben.
Want morgen weer een vrije dag.

Happy sunday

Zo allemaal lieffies bij mij. De zon die schijnt. En een geitje dat het leuk vindt gestreeld te worden.