Iets over de vierde: niemand onderbreken

Iets over mijn vierde voornemen. Een harde. Want ik ben daar sterk in, in mensen in de rede vallen. Begin iets te vertellen, en ik maak je verhaal wel af. Dodelijk irritant, ik weet het. Ook voor mij, hoor. Want heel vaak besef ik achteraf dat ik eigenlijk niet weet wat ik had kunnen weten. Ik viel in voor de essentie kwam.
Ik weet het en ik kan het toch niet laten.

Nu had ik zaterdag een nieuwe ervaring. 
Ik was op een feestje, met cocktails, chocolade en heel veel fijne mensen. Door de baby was het maanden geleden dat ik nog in het echte Brussel was, waar het fijn is de bavarder avec tout le monde. Alleen: ik ben zo traag geworden. Door het achtergrondmuziekje moest ik me stevig concentreren. Ik moest luisteren. En toen, geboeid door wat ik hoorde, te traag om in te vallen, werden de zinnen die ze spraken, volledige verhalen. Mensen die ik net nog maar een beetje kende, kwamen na één avond dichter. Ik liet hen praten, gewoon hun eigen antwoord geven op mijn met zorg gevormde, korte vraagjes.

Het feestje was geslaagd, mijn Frans is weer wat bijgeschaafd, je vais essayer de me retenir que spreken is zilver maar zwijgen goud.

Wonderjaren (1)

Soms ga ik op zoek naar een glimp van mijn wonderjaren. Vaak als ik in de auto zit, wil ik heel even de gloed nog eens voelen van de overtuiging dat ik de hemel zó kan tikken.

Ik denk aan de jaren van studeren, van de wereld aan mijn voeten, van zomers die maar bleven duren. Vol feestjes die overal en nergens eindigden. Vriendschappen die nog niet beschadigd waren door het echte leven. Plannen die altijd zouden lukken omdat wij alles konden. Die jaren waarin de ogen van mijn mooie vriendinnen nog niet zo diep in hun kassen lagen, haar gekleurd werd voor de grap. 

De magie van wonderlijke jongens met lang haar en gitaren. Dromers, met bevlogen woorden, diepe gedachten, oude wijsheden, ongrijpbare harten. Sprookjesjongens die ik steevast uit het oog verloor omdat ik ambtenaar werd en moeder en volwassen. Mythisch een beetje, omdat ik maar van enkelen de naam nog weet.

Vorige week viel me opeens de naam te binnen van zo'n fee. Geen spoor op facebook, twitter of google van die magere mooie zanger. Op myspace een heel kort berichtje bij een muzikante. Dat ze haar vriend zo mist nu hij er niet meer is.

Soms ga ik op zoek naar een glimp van mijn wonderjaren. En als veertiger weet ik steeds zekerder dat enkel zij die niet in sprookjes geloven een kans hebben om lang en gelukkig te leven.

41

Het leven begint op veertig, zeggen ze. 
En dat was ook zo.

Wat een jaar.
Ik leerde dat je alles in één klap kunt verliezen. Omdat dokters mij en mijn kind konden redden, is dat niet gebeurd. Naar mijn gevoel kreeg ik een heel nieuw leven in de schoot geworpen. 

Een ander lijf om te beginnen. Een lichaam dat kapot was en in zijn traag herstel helemaal anders is herschapen. Dikker, trager, pijnlijker. Maar ook gevoeliger, sensitiever, en heel veel rustiger.

Ik kreeg ook een nieuw hoofd. Ik ontsnapte maar net aan een leegbloeddood en sleepte ei zo na de baby mee. Sindsdien denk ik helemaal anders. Harder en duidelijker. Niet echt vatbaar meer voor compromis als het om de essentie gaat. 
Mijn kinderen gaan voor en al de rest kan rotten. Dat soort conclusies die ik in een oogwenk neem, terwijl ik vroeger lang moest overwegen.

Ook mijn hart is anders. Dit jaar opnieuw vet bedrogen in de vriendschap, heeft het voor steeds minder mensen plaats. En jee wat voelt dat goed. Zo fris en puur. Zo boordevol liefs voor hen die ik wel mag vertrouwen.

Ik ben een ander mens geworden vorig levensjaar. Ik mag mezelf steeds liever.

Bitter

Het overviel me half november: bitterheid.
Zure woorden, boze gedachten, slaap die moeilijk komt, de smaak van rancune constant op mijn tong. 

Nooit eerder had ik dit gevoel zelf ervaren. Ik zag het wel bij anderen; ik vond het lelijk. Compleet nutteloos. Het past niet bij mijn doeners-aard. Het plakt zo vast aan het verleden.

Maar ik had het zwaar te pakken. Omdat ik ervaren moest dat niets zeggen ook liegen is. En niets doen in dit geval verraden was. Omdat ik wou uitschreeuwen dat goedpraten een ordinaire schande is en dat niet willen kiezen totaal verliezen is. 

Diepe ontgoocheling in velen waarop ik eigenlijk zou moeten kunnen bouwen.

Maar het is al over, hoor, die bitterheid. Ik kon het weglachen in goed gezelschap. En tijdens mijn vlammende start blies iedereen samen de laatste veegjes zwart van tafel.

Ondertussen deed ik nog maar eens een selectie. Alleen de juiste mensen overhouden is een levenswerk. Of ik een stel idioten van facebook heb gegooid? Natuurlijk niet. Waarom zou ik? Ik heb ze gewoon verwijderd uit mijn hart.

Stof

Het loont de moeite op zondag koffie te gaan drinken bij iemand die je veel te weinig spreekt. Koffie met taart.

Eerst ging het natuurlijk over werk en woning. Bij ons, strevers, zijn die aspecten helemaal in orde. Focus en niet aflatende werklust.

Maar hoe zit het met de rest? Met dansen, passie, reizen en andere jongemensendromen? 
Verzopen in de stroom van het dagelijkse leven. 
Opzij gezet voor praktische hoogdringendheden en allerlei volwassen zaken. 

Natuurlijk weten we ondertussen dat je bij het najagen van dromen je broek kan scheuren. Dat geld bij voorkeur nuttig besteed wordt, dat de tijd gestructureerd moet worden en carrières onderhouden. De realiteit heeft ons, rijpe dertigers, ten slotte ook geleerd rekening te houden met een relatief grote kans op mislukking.

Maar 2015 mag anders. 

Laat ons het stof van oude dromen blazen en ons voornemen hard te lachen als die dan toch, in volle vlucht, voor onze voeten in honderdduizend stukken zijn gevallen.

Verslag van een vrije dag

Kwart voor acht. 
Water-link gaat komen voor een "analyse". Eindelijk eens weten hoe dat water in de kelder komt. 

Winteruur. 
De zon piept al over de muur. Zelfs een vogeltje hier en daar.

Ik wacht.
En maak van de vier laatste dozen oude rommel drie. 

Analyse.
Dat wil zeggen dat ze met twee op uwen oprit gaan staan en zeggen dat ze denken dat het waarschijnlijk niet aan hen ligt en dat ge weer moogt bellen als ge kunt bewijzen dat het toch aan hen ligt.

Vriendennamiddag. 
Voor elke zoon één. Een ingenieur en een zachte romanticus. Zalig. Vier kinderen, dat gaat mij veel beter af dan twee. Ik hou zo van een volle tafel. Laat maar komen dat gebabbel dat lawijt en al die rommel overal. Makes me very happy.

Dit is in mijn slaapkamer want de andere kamers zijn al volgebouwd.

Avond. 
Ook voor mij een vriendin op bezoek. Lachen met onze gehavende dromen. Toosten op onze ongehavende trots en zelfzekerheid.
Mekaar beloven mekaar in de hand te houden.

Vaatwasser op.
Was ophangen.
Rekeningen betalen.
Lego opruimen.
Stofzuigen.
Lief sms-en.
Tanden poetsen.

En nu slapen. Dat ik uitgerust ben.
Want morgen weer een vrije dag.

Ik droom u

Soms denk ik dagen aan een stuk ineens aan iemand van lang geleden, of van heel ver weg.
Dan droom ik stukjes verleden, minutieus. En hoe het ondertussen verder is gegaan.

(Naam vergeten. Of digitaal onvindbaar.)

En dan hopsa: daar staat die dan.

Heerlijk. Alsof ik iemand weer in mijn leven heb gedacht.

Liever dan nieuw

Rommelmarkt. Kringloop. Erfenisjes.  Overschilderde afgedankte Ikea. Knutselwerk. Demontage.
Maar liefst van al gekregen van iemand die het niet meer nodig had.

Ik vind het zalig om dat allemaal bijeen te zetten.

Onberispelijk

Ik bewonder dames die zo zijn: altijd onberispelijk. Schoenen, jas en kleren voor mekaar gemaakt. Eeuwig vers gewassen haar. Discrete make-up. Handtas assorti; indien nodig ook de paraplu.

Mij lukt dat niet. Dat stoort mij soms.

Maar dan denk ik weer dat ik de liefde voor mijn zonen het hardste voel als ze vuil terug keren van een week kamp. Dat ik een man lief-waardig ben gaan vinden omdat hij in te korte broek en fleeceke mijn verhuis kwam redden. En dat die mensen mijn hartsvrienden zijn die ik uitgeschud en besnotterd in mijn armen heb mogen drukken.

Dus zet ik toch maar mijn kapke op als het regent en lach ik vrolijk en verkreukeld de wereld toe.

Scheiden is schrappen

Het lijkt alsof ik drie jaar geleden een lawine aan scheidingen heb veroorzaakt. Een hele trits madammen die de deur achter zich dicht sloegen. Soms eens een man. 
Dat is triestig en erg. Maar hoe mijn omgeving ermee omgaat is nog stuitender.

Ik heb veel mensen beter leren kennen de laatste drie jaar. Ik kan jullie, naargelang het masker, opdelen in duidelijke categorieën:

Er zijn de viswijven (m/v). Die weten van niets maar vertellen vanalles.

De psychologen. Die weten waarom. En kunnen daarenboven aan ieders uiterlijk de mentale toestand aflezen. 
De feesters. Zij weten dat er geen feestje is maar verdriet en die zie je dus niet meer.

De rechters. Die weten wie het fout deed en wie wat wanneer zal moeten betalen.

De advocaten. Die weten te bemiddelen tussen beide partijen en zijn niet te vertrouwen.

De rouwstoet. Die vinden het zo erg voor zichzelf.

De spionnen. Die zorgen dat alle vorige categorieën voorzien zijn van hun kennis.

En er zijn de vrienden. Die zijn fantastisch, maar sterk in de minderheid en komen vaak uit onverwachte hoek.

Hoe meer ik kijk hoe meer ik kan schrappen.

Beste-vrienden-dag

Beste-vrienden-dag.
Beetje chaotisch maar beregezellig.
Ze hebben de hele dag gegamed, geschreeuwd, elkaar pijn gedaan, twee grote broden opgevreten en geholpen met de kerstboom.

Nu wilden ze een filmpje en dat mocht.

Folk

Ik ben al meer dan twintig jaar verknocht. Aan het dansen dat sociaal en ontspannend is, aan de muziek die live en inspirerend is, aan de vrienden die echt zijn en blijven. 

Je zou dat beter ook eens proberen.

Amsterdam

Kleurrijke stad.
Waar elke wandeling een feestje wordt. 
Met fietsers die stoppen om een complimentje te geven. Een bootje met draaiorgel en bugel en een perfecte akoestiek.

Op de terugweg denk ik telkens weer hetzelfde: dat mensen die beweren dat goede buren beter zijn dan verre vrienden niet weten waarover ze het hebben.

Kwaad

Zo zag ik er uit als ik klein was: met staart en froe. Schattig dus, maar toen al een kwaaie.

Ik herinner me het totaal machteloze gevoel nog van toen ik klein was:

Woedend op mijn mama en helemaal over mijn toeren. En tegelijkertijd maar een iemand kennen die mij in die hopeloze toestand zou kunnen troosten en dat was natuurlijk ook mijn mama.

En ik heb dat dus nog af en toe voor. Want echt kwaad en ontgoocheld ben ik toch alleen maar als het gaat om mensen die ik heel graag zie. En die ik dus ontzettend mis van zodra een ruzietje wat afstand creëert.

Handy man

Detailfoto van het vorige euvel - die keer dat W. wel kwaad was.

Intimi vrezen het ergste als mijn naam in één zin staat met het woord elektriciteit.
Maar het was weer zover deze avond. Kortsluiting, geflikker, maar één kookplaat van de vier die bleek te werken.

Dus toen ik om half zeven aan het eten begon, was er na een uur gepruts soep (hele lekkere, dat wel).
En een half uur later spirelli.
En toen heb ik van pure miserie nog wat fish sticks gebakken, ervan uitgaande dat die soep wel genoeg groenten bevat voor opgroeiende kinderen.

Jawel ik had mijn hulplijn gebeld. 
W. was medelevend, luisterde kalm, stelde technische vragen.
En wou mij als de wiedeweerga uit de nood helpen met drie pakken friet.

Waarom val ik toch nooit eens op een handy man?

Enfin. Morgen bel ik hulplijn 2 en indien nodig ook 3, dus ook dit komt wel in orde.

Lasertango

Copyrights Ellen Smeets

Gingen we vorige week eens iets anders doen, gingen we lasergamen.
En wat bleek? Er zijn verschillen met tango.
Kris kras krossen over de vloer.
Luidop vloeken toegestaan.
Als ge uw ogen toe doet, zijt ge er geweest.
Geen zere voeten, maar wel blauwe bovenarmen.
En de madammen zweten minstens even hard als de mannen.

Maar de meisjes kozen voor roze en de mannen namen de leiding dus alles viel daarna weer geruisloos in de plooi.

Folkgeschiedens

Ik was net aan het tellen van hoeveel jonge dansgodjes ik de moeder kon zijn, toen mijn folkgeschiedenis zich voor mijn neus kristalliseerde: verbonden door de muziek van Naragonia, zag ik dichte vrienden van nu in een prachtige gavotte, en mensen van lang geleden opzij of bij het podium, luisterend met een glas in de hand. 

Voor er boombal was, namelijk, was folk aan de zangers, de bouwers en de drinkers. 

Een strenge selectie van frisse mensen uit beide periodes wil ik veel en vaker zien. De rest drinkt maar vrolijk verder.

Blije tafel

Ik vond de tafel die ik zocht.
Toch bleek ze zaterdag bijlange na niet groot genoeg om iedereen een plek te geven die ik wou bedanken voor de hulp.Gelukkig stond het oude gevaarte nog in de garage.

En vandaag eet ik van de restjes en zit ik blij te wezen bij mijn fresia's.