Een zin uit een boek (1)

(...) en ik geloof dat we in elkaar iets beleven wat geen liefde te noemen is, geen verliefdheid of vertedering, maar, hoe zal ik het noemen of omschrijven: poging, verbinding, verleden, zijn, worden, einde.

uit:  Loekie Zvonik, Hoe heette de hoedenmaker, 1975 en 2018.

Bij het lezen van deze zin ging bij mij een lichtje aan. Liefde vind ik bullshit, romantiek al helemaal. Maar iets als dit, minder grootsprakerig, concreter, en o zo tastbaar in het boek beschreven, daar zie ik mezelf toe in staat. Dat wens ik mezelf toe.

Gat

Ik sluit het jaar af met een gat in mijn gebit. Frontaal zichtbaar bij elke glimlach. Onmiskenbaar geslis bij al wat ik zeg. Negen dagen wachten op mijn beugeltje is een pittige test voor mijn zelfvertrouwen: mooie feestjes overal en ik pas met mijn gebit bij een blik Carapils.

Maar hey: ik stift straks toch mijn lippen rood, en als ik mijn tong uitsteek, zie je het niet.

Barst

Al vier jaar lang gebeurt hetzelfde. Ik probeer, ik investeer, ik graaf en giet en plant. En elke zomer weer ben ik ontgoocheld: die tuin van mij blijft triestig. Eten de slakken het niet op, dan nog is het nooit wat het zou kunnen worden. De zomer is in één woord schraal.

Maar dan ineens begint het. Een tuin vol spinnen, overal beestjes. Het gras is groen en vol en zacht. De bosaardbeien groeien hard, de salie ook, en alle dode planten krijgen toch een bloem. De varens zijn een oerwoud, overal frambozenstruik.

Nog even wachten en het oranje van de Oostindische kers barst los.

Hoe zou het nog met Jan Oscar zijn?

Goed!
Het gaat goed met Jan.
Heel goed.

Hij loopt nog niet, maar geraakt er ook schuivend.
Hij slaapt nog niet door, maar wordt altijd schattig wakker.
Hij praat nog niet, maar schatert.
Hij is erg klein van stuk, maar bruist.

Nog maar een keer gepakt in snelheid, een tikje ontzet, zoeken we nu al een school voor ons kuiken.

Garage

Sinds twee weken slaapt Josse in de garage. 
Van alle ideeën voor een extra kinderkamer, voerde ik de duurzaamste optie uit.

Het rare rolluik is vervangen door grote, dubbel beglaasde vleugeldeuren. Met licht in overvloed, is de ruimte nu ook een prima atelier. Frisse verf en tapijten op de lelijke tegelvloer, de muren netjes wit, zijn bed in een hoek. De ijzeren opbergrekken nam hij zonder morren in gebruik als kleer- en boekenkast. 

Voor decoratie had ik geen fut meer. Maar dat hoort zo bij een geslaagde garagelook.

Glad

Zijdezacht en lekker glad. Heel zachtjes loop ik hem de hele avond al te strelen.

Ooit dacht ik hem te behangen, zo hobbelig was die wand. Na talrijke oplapbeurten en elektrische kunstgrepen, kon je bij het scheerlicht van de wandverlichting elke avond een waanzinnig reliëf aanschouwen. Doorn in mijn oog. Schandvlek in wat binnenkort een volledig gerenoveerde woonruimte moet heten.

Ik deed mezelf voor mijn verjaardag dus alvast een plakker cadeau. Primer, kalk en vakmanschap maakten de hobbels plat, het spinnenweb aan onderliggende draden onzichtbaar en deze mama heppie.

Eens mooi droog, mag ik dan schilderen! 

Ik hoor nu al het zachte gesis van primer op gortdroge kalk.

Moederdag één jaar terug

Niet dat er hier iemand aan denkt, aan moederdag. Ik heb drie zonen, weet je wel.
En toch ben ik gelukkig. 
Twee hele grote jongens.
En een kleintje, roze en gezond.

Ik hou dat kleintje extra vast vandaag. En denk terug aan vorig jaar.
Hoe de verpleegsters op de neonatologie tussen al hun levensnoodzakelijke werk de tijd vonden om voor elke mama een klein cadeautje klaar te leggen. Omdat je ook van een kindje in het ziekenhuis volop mama bent.

Krachtiger dan dat wordt een cadeau voor mij wellicht nooit meer.

Tien plannen voor de vakantie

 1. De deuren van de jongenskamers herschilderen (de gaten die ze erin sloegen zijn al dicht)
2. Een week Mallorca, all-in met drie zwembaden, samen met mijn twee eerste grote liefdes (de twee recentere blijven samen thuis)
3. In de tuin zitten, met de baby op mijn schoot. Omdat dat vorige zomer helemaal niet kon.
4. Mijn grote zonen missen, zeker nummer twee. Die gaat van het ene kamp naar het andere en komt maar af en toe eens langs voor nieuwe kleren.
5. Werken. Zonen op kamp. Tijd om eens lange, onverstoorde werkdagen te kloppen.
6. Dansen. Heel af en toe. Zo samen met mijn lief. Eens proberen of ik het nog kan.
7. Amsterdam. Eén weekend. Terwijl ik er elke week wel een bezoek zou willen brengen. Of elke dag, bij nader inzien.
8. Zwemmen. Omdat ik het zo fijn zou vinden om een heel klein beetje zwangerschapsvet in het zwembad te verliezen.
9. De renovaties verder plannen. Dakisolatie en dubbel glas.
10. Vieren dat Jan één jaar wordt. Dat hij gezond is en blij en mooi.

Argwaan

"Gelukkig heb jij altijd argwaan, mama.". 
Mijn zoon heeft gelijk. Ik vertrouw niet gauw de boel. Zeker wat iemand anders voor mij doet, controleer ik grondig. 

Dus kroop ik zaterdag in de kelder. Ik wou die nieuwe leidingen wel eens zien. En dat complete gebrek aan sop. 
Je raadt het al: ik vond iets anders. Lentefris water uit de wasmachine stroomde vrolijk de wijde wereld in. 
Maar toen de loodgieter dat wou repareren, kregen we samen de inhoud van beerput en riool over ons heen gespoten.

(En opnieuw, natuurlijk: eventjes wachten om te douchen.)

Het was tegen de avond weer opgelost. Maar als ik dit euvel niet had gezien, als ik mijn argwaan had onderdrukt en mijn neuroses gesublimeerd, als ik gewoon lekker in de zon was blijven zitten, dan had ik de hele handel uit badkamer, toilet en keuken kunnen scheppen.

Tellen

De week was lastig. Elke nacht toch een beetje wakker met de vrees dat de puzzel van werk-huis-zonen deze keer echt niet zou gaan lukken.

Op maandag was de auto stuk. En moest ik door de gutsende regen met de baby op de fiets. Je had zijn gezicht moeten zien. (En mijn haar op het eind van de dag)

Op dinsdag was de auto nog steeds kapot. En het was staking van crèche en van alles wat reed. Gelukkig schoten opa en oma te hulp voor de baby en garage Rudy voor de auto.

Op woensdag had ik de hele dag hoofdpijn en dat ging pas over toen ik rond half negen in bed ging liggen.

Op donderdag waren alle treinen te laat, maar de loodgieters op tijd en mijn kelder eindelijk zonder vies sop. We konden pas om negen uur eten, en ik hield amper mijn ogen open, maar ik was zo opgelucht over die kelder dat ik voor één keer deze week niet wakker werd door muizenissen.

Op vrijdag zag ik veel buizen op smartschool en zware facturen in mijn mailbox. Ik moest naast elk gedaan werk een nieuwe dringende klus noteren (de gasleiding in de kelder is nog net niet lek). En van dat alles werd ik moedeloos.

Maar nu is het weekend.
Ik ga mijn geld tellen en zuchten.
Ik ga mijn zegeningen tellen en juichen.

Voltijds

Voltijds werken en voltijds mama van baby en twee tieners.
En dat lukt eigenlijk fantastisch.

Hoe wij dat hier doen? Wat onze geheimen zijn?

- Om te beginnen is ambtenaar een goede keuze. Want mijn werk geeft energie en mijn werkgever is flexibel. Ik doe zo graag wat ik moet doen. Thuiswerk kan, genoeg verlof en uren die elke dag een beetje kunnen glijden. 

- Mijn lief doet de nacht, en ik de vroege. Met een kind dat om de drie uur (dag en nacht) wil eten, zou ik het alleen niet redden.

- De drie kinderen zijn gezond. De twee grote willen liever minder dan meer aandacht en dat komt op - ik noem maar wat - treinstakingsdagen wel goed uit.

- Ik doe het huishouden met Franse slag. Meestal eten we te laat, soms hele rare combinaties, en elke vrijdag frieten. Ik kuis nooit, opruimen kan mij niet zoveel schelen en eens in de week komt een toverfee gelukkig alles redden.

- Ik wissel de blauwe met de groene jeansbroek af. Voor meer fancy combinaties heb ik tijd noch fantasie.

- Op elf maanden tijd ging ik twee keer dansen. 
Twee keer. 
Ook dat vind ik niet erg omdat ik weet dat er sneller dan gedacht weer een tijd komt dat we twee keer per week uit dansen gaan.

- Ik ga ten laatste om tien uur slapen. Slaapwel!

Pinksteren

Pinksteren associeer ik niet langer met vurige vlammen maar met viezige wateren.

Ervan profiterend dat de grote jongens uit logeren waren, nam ik eerst de badkamer onder handen. Alle beschimmelde siliconen eruit geflikkerd, bleekwater ertegenaan, laten drogen, nieuwe siliconen. Klaar.

Daarna de ondergelopen kelder in. Daar staat nog altijd tien centimeter afvalwater te stinken. Een nieuwe, moedige loodgieter vond de oorzaak: een gemetselde verzamelput is zo lek als een zeef. De verzekering wil foto's dus die nam ik daarnet gauw even. Tot mijn enkels in de drab. Met mijn haar in de spinnenwebben. 

Normaal vind ik daar niets aan. Geen centje pijn. Maar vandaag heb ik een pruillip: omdat siliconen 24 uren moeten drogen, ben ik verstoken van een douche. 

Mijn enthousiasme laat het nooit afweten maar mijn planning sucks. 

Aankoop van de maand april: kladdig

In april had mijn man het lumineuze idee een Kladdig-kieltje te kopen in Ikea.
Ik weet niet hoe het zit met jullie baby, maar die van ons is een vetzak als hij eet. En dit helpt.

Niets blijft hetzelfde

Iedere keer als ik naar kadaster of stadsarchief fiets, zie ik zo duidelijk dat niets hetzelfde blijft in deze stad. 

Het ringfietspad naar het Sportpaleis moest er deels al aan geloven, aan de Grote Werken. Het Park Spoor Noord voelt nog altijd een beetje nieuw voor mij. En op dit punt, waar ik de leien oversteek naar mijn vertrouwde archieven, zie ik de metamorfose altijd weer het scherpste.

In 2007 was onze fotograaf er net op tijd bij om wat nog restte van het Goederenstation Dokken Stapelplaats op foto te zetten. En negen jaar later is het nog eventjes wachten voor op deze plek een flitsend witte voetgangersbrug het park met het Eilandje zal verbinden.

Iets over de vierde: niemand onderbreken

Iets over mijn vierde voornemen. Een harde. Want ik ben daar sterk in, in mensen in de rede vallen. Begin iets te vertellen, en ik maak je verhaal wel af. Dodelijk irritant, ik weet het. Ook voor mij, hoor. Want heel vaak besef ik achteraf dat ik eigenlijk niet weet wat ik had kunnen weten. Ik viel in voor de essentie kwam.
Ik weet het en ik kan het toch niet laten.

Nu had ik zaterdag een nieuwe ervaring. 
Ik was op een feestje, met cocktails, chocolade en heel veel fijne mensen. Door de baby was het maanden geleden dat ik nog in het echte Brussel was, waar het fijn is de bavarder avec tout le monde. Alleen: ik ben zo traag geworden. Door het achtergrondmuziekje moest ik me stevig concentreren. Ik moest luisteren. En toen, geboeid door wat ik hoorde, te traag om in te vallen, werden de zinnen die ze spraken, volledige verhalen. Mensen die ik net nog maar een beetje kende, kwamen na één avond dichter. Ik liet hen praten, gewoon hun eigen antwoord geven op mijn met zorg gevormde, korte vraagjes.

Het feestje was geslaagd, mijn Frans is weer wat bijgeschaafd, je vais essayer de me retenir que spreken is zilver maar zwijgen goud.

International Day for Monuments and Sites : SPORT

ICOMOS organiseert elk jaar de International Day for Monuments and Sites. Dit jaar wordt er gefeest rond het thema sport.

Denk aan klassieke kasseiwegen, prachtige turnzalen, art-decozwembaden.

Maar vergeten we hier ook niet het erfgoed van de twaalfde man. De vergaderzalen van de stuurlui aan wal. De bakstenen vertaling van het enorme draagvlak. Daar waar supporters verzamelen en amateurs pauzeren. De echte sportpaleizen!

Ik presenteer jullie Café des Sports, De Sportwereld, De Sporttaverne en De Sportvriend. Sporterfgoed eerste klasse. Santé!

 

Iets anders belangrijker vinden dan mijn kinderen

Een van de tien die ik nooit meer wil doen.

Vannacht werd mijn oudste zoon ziek. Rillen, misselijk, koorts. Niet geslapen. En meteen wist ik: ik blijf morgen thuis bij hem.

Ooit was dat anders. Ik gaf de dag nadat mijn wereld verging alweer een presentatie in Gent, gewoon rechtstreeks uit het ziekenhuis; douche of ontbijt konden later, iemand anders bij mijn kind.

Sinds vorige zomer doe ik dat nooit meer. Niets komt ooit nog voor het moeder zijn.

Aankoop van de maand maart: tripp trapp

Ik had er nochtans een echte mooie: een vintage kinderstoel met prachtige bloemen en grappige wieltjes en een potje onder een opklapbaar zitje. Met haar neus voor mooie dingen, vond mijn zus die in de kringloopwinkel. Haar dochter zat er beeldig in. En nu mocht hij naar Jan.

En toch kocht ik een tripp trapp. Tijdloos design. Ook mini baby's zitten lekker. 

(nadeel: duizend keer mijn tenen stoten 

aan die lange achterkant)

Wonderjaren (1)

Soms ga ik op zoek naar een glimp van mijn wonderjaren. Vaak als ik in de auto zit, wil ik heel even de gloed nog eens voelen van de overtuiging dat ik de hemel zó kan tikken.

Ik denk aan de jaren van studeren, van de wereld aan mijn voeten, van zomers die maar bleven duren. Vol feestjes die overal en nergens eindigden. Vriendschappen die nog niet beschadigd waren door het echte leven. Plannen die altijd zouden lukken omdat wij alles konden. Die jaren waarin de ogen van mijn mooie vriendinnen nog niet zo diep in hun kassen lagen, haar gekleurd werd voor de grap. 

De magie van wonderlijke jongens met lang haar en gitaren. Dromers, met bevlogen woorden, diepe gedachten, oude wijsheden, ongrijpbare harten. Sprookjesjongens die ik steevast uit het oog verloor omdat ik ambtenaar werd en moeder en volwassen. Mythisch een beetje, omdat ik maar van enkelen de naam nog weet.

Vorige week viel me opeens de naam te binnen van zo'n fee. Geen spoor op facebook, twitter of google van die magere mooie zanger. Op myspace een heel kort berichtje bij een muzikante. Dat ze haar vriend zo mist nu hij er niet meer is.

Soms ga ik op zoek naar een glimp van mijn wonderjaren. En als veertiger weet ik steeds zekerder dat enkel zij die niet in sprookjes geloven een kans hebben om lang en gelukkig te leven.

Vakantie in Dranouter: hoe mijn werk mijn hobby werd

Andersom hoor je dat wel een keer: dat mensen van hun hobby hun werk konden maken.
Ik had geen hobby's toen ik begon te werken, dus dat zinnetje gaat voor mij niet op.

Vakkundig loods ik de kinderen elk jaar langs een onbekend stukje Heuvelland, met goede foto's als hoger doel. 
Ze vinden enkel de mijnkraters de moeite natuurlijk. Of een obus in de verlichtingspalen langs de weg. Maar ondertussen is hun tienerbrein toch gesmeerd met een goeie laag bouwkundig erfgoed.