Ik wil de zomer nog eens voelen

Twee weken vakantie met mijn grote zoons in het verschiet.

De eerste week samen, in juli, stond in het teken van verdriet en verveling. De vroege komst van kleine broer strooide onverwacht veel roet in het vakantie-eten van de jongens.

Nu moet het beter. Ik wil ook zelf de zomer nog eens voelen.

Iemand ideeën?

Vereisten:
- Twee tieners boeien.
- En de mama ook.
- Gamen is niet het juiste antwoord.
- Liever buiten.
- Cinema kan echt niet elke dag.

Beperkingen mijnentwege:
- Te slap om ver te stappen.
- Zwemverbod.
- Mini-zoon ligt in het ziekenhuis en wil ik elke dag eens gaan bezoeken.
- Om de vier uur moet ik kolven.

LAT

Hij zweert bij LAT-relaties, mijn lange lief.
En toch is hij de voorbije vier weken elke nacht bij mij geweest.
Nog nooit zo veel samen geweest.

(En nog nooit zo veel ruzie gemaakt.)

BBB

Bed. Bad. Borst. Check.

Het gaat vooruit. 
Met hele voorzichtige, kleine, maar toch zekere stappen.

Schuld en troost

Ik durf dit pas te schrijven na een mail die ik kreeg. Een man beschreef me de schaamte van zijn ouders om zijn vroeggeboorte, veertig jaar geleden. 

Die mail deed deugd. Iemand die zomaar neerschreef wat ik voel. Het pijnlijke recht in de ogen durven kijken. 

Want wat je ook zegt, ik voel mij onmetelijk schuldig. Ik werd niets gewaar en plots werd mijn kindje twee maanden te vroeg geboren, meer dood dan levend. Ik loop weer rond en hij ligt daar nog lang, breekbaar en vol draadjes. Ik schaam mij daarvoor. Al mijn trots geslonken.

Gelukkig kwam die mail. Eindelijk eens niet het eeuwige getroost dat alleen maar een ongemakkelijk gevoel tracht weg te praten. In een rauwe periode heb ik namelijk geen zin in zoet.

Dingen die ik niet goed kan en wel graag zou willen kunnen

Witte was wit houden.
In één keer recht parkeren.
Frans spreken zonder fouten (en met vervoegingen die steek houden).
Mijn mond houden tijdens oeverloze discussies.
Weerstaan aan het gezeur van mijn zonen.
Enge films kijken en daarna nog naar boven durven.
Kalm blijven.
Opruimen.
Zonder handen fietsen.
Alleen zijn

Overall

Ik kocht een overall. Een legergroene.

Het flatteert niet.
Essentieel is: het schrijnt niet aan dat rare scheve litteken.
Mijn flapperbuik is verstopt.
Makkelijk voor het kolven, met zo'n lange rits. 
Het past bij mijn klompen.

En weet je wat: mijn lief vindt het fantastisch :-)

Zonder

Elke dag ga ik naar Jan.
Kindje koesteren, kijken hoe hij mooi roze is.
Luisteren hoe hij al een beetje kan wenen.

Hij is zo licht en zacht dat je enkel zijn warmte voelt.

En elke dag moeten we zonder hem naar huis. 
Als hij slaapt dan gaat het.
Maar als hij wakker is en naar mij kijkt, blijf ik hangen in zijn oogjes.

Erg moeilijk, mama zonder kind.
Nochtans ben ik geoefend.

(maar we tellen af: bijna in de helft)