Achterkant

Zeg. Zei de fotograaf.
Ik maak een reeks rond het thema "achterkant".
De eerste foto is al gemaakt. Het gat van een boerenpaard; de structuur van het haar is zo beeldend.

En nu dacht ik aan u voor het tweede beeld.

Een dergelijke, krachtig onderbouwde vraag kon ik niet weigeren.
Ik laat u weten wanneer het resultaat te bezichtigen is.

Vinken en turven

Sinds ik aan de herinventarisatie van het bouwkundig erfgoed in Zurenborg ben begonnen, worstel ik met de macht van het getal.

Ik ben echt overvallen door de onvoorstelbare hoeveelheid aan erfgoed verzameld in die wijk.
HON-DER-DEN huizen wachten op hun revelatie in onze databank met een mooie foto en een fatsoenlijke tekst. 

Om het tempo gestaag te houden, en de moreel hoog, ben ik begonnen met rare lijstjes. Per dag een bevel aan mezelf met een duidelijk aantal. En dan maar turven en afvinken. 

Vooral dat afvinken werkt. Vandaag kon ik er zeven aanstrepen, en deze was mijn favoriet.

Blad

Een paar maanden geleden kreeg ik van een collega een blaadje.
Ik legde dat volgens zijn aanwijzingen gekneusd in een pot natte aarde.
En zie. Nu heb ik een plant met mooie roze bloemen.
Goeie tovertruc.

Laat maar weten als jij ook een blad wil.

Contactformulier

De inventariswebsite heeft een contactformulier. Dat kun je invullen. 
En dat wordt heel vaak gedaan. De hele tijd door in feite. 

De liefste en meest geduldige collega uit ons team zit aan de bak waarin al die berichten toekomen. En zij stuurt iedereen een antwoord in een stijl die bij haar karakter past.

De meesten verdienen dat nochtans niet, zoveel beleefdheid.
Zo'n in te vullen computervakje maakt echt het beest in mensen wakker. 
Een aanspreking, groet of dankwoord verwachten we al lang niet meer.
Maar al dat gif, al die minachting, zoveel bevelen, loempigheid en grove taal, daar schrik ik soms toch van.

Maar dan krijgen ze dus een antwoord van haar.
Het besef dat daar een dame zit en geen masjien zorgt voor magische metamorfoses en tussen de regels door afleesbare rode kaken.

Kot

Op vrijdag komt de poetself, dus op donderdag moet ik opruimen.
Elke week maak ik dezelfde bedenking: ofwel krimpt het kot, ofwel groeit het speelgoed.

Lichtje

Vrijdagavond frietjes. Zo gaat dat hier. 
Hangt er voor de ruit van Jef Patat: "Door een stom ongeval zijn wij gesloten." 
En neen, een andere frituur is sinds Jef geen optie meer.

Je moest mij daar zien staan, alleen voor de frietpot, op het terras, aan het twijfelen.
Moet dat lichtje nu aan zijn of net uit?

Hoewel volkomen overtuigd van onze LAT, mis ik af en toe heel erg mijn man.

Tekening

Een hele grote tattoo op mijn rug. Dat heb ik bijvoorbeeld altijd al gewild, maar nooit gedurfd.

Vanina Vernaillen toverde lang geleden met zeefdruk de meest fantastische tekeningen op mijn rug.
Daarbij is het gebleven.