Stap 2: het slot

Ik dacht ik betaal een slotenmaker om een nieuw slot op de deur te zetten. Heb ik lekker nog meer sleutels. 

Maar neen, zei vroegere maar nog altijd goede buurman R., ge kunt dat gewoon zelf. Uitgebreide instructies en bijhorend filmpje ten spijt, kreeg ik dat natuurlijk niet voor elkaar.

Te slappe truttenhandjes, zo bleek. Want W. kon dat wel gewoon in een twee drie.

Dat belooft voor de rest van mijn klusactiviteiten.

Stap 1: de sleutels

Vandaag kreeg ik de sleutels van onze nieuwe thuis.

Zoveel sleutels had ik nog nooit.

Schat

Er is me vorige week weer een schat in de schoot gevallen.
Erg mooie, comfortabele stoel. Voor bij mijn bureau in het nieuwe huis.

Volgens mijn diepgaande studie zelfs onvervalste Hollandse design (een koehoornstoel) en dus best wel hip.

Moe van het wachten

Wachten op een bevestiging van de makelaar
Wachten op herstelling van schade.
Wachten op een offerte van de aannemer.
Wachten op de bank.
Wachten op een andere bank.

Wachten op de lente.
Dan kunnen we eindelijk beginnen schilderen.
Dan kunnen we verhuizen. 

Het is echt tijd aan het worden; ik begin goddomme bewijzen van trauma's in alle kindertekeningen te zien.

Elfje

Josse kijkt op naar ons Elfje.

Lente

Vrijdag voelde ik voor het eerst de lente.
Zo van het is mijn bloed dat ik voel stromen en niet het snot.

Prentje van Jaklien, eigenlijk nog steeds een favoriet.

Thuis

Genesteld in de zetel uit de kelder van W, met de voeten op de salontafel die A aan ons doorgaf en kijkend naar de televisie de we cadeau kregen van O, vroeg mijn kind zich ongerust af of hij zich in het nieuwe appartement ook zo thuis zal kunnen voelen.

Dit huurappartementje heeft ons, ondanks de haken en ogen, omarmd in wiebelige tijden.