Vorige woensdag verder geïnventariseerd in de wijk rond Den Brandt.
Natte plakkerige lente. Maar toch echt lente en dus ook nog eens gruwelijk veel snot.
En toen zagen we kaboutertjes.
Dat maakt zo'n dag helemaal goed. Want kabouters zijn zeldzaam in stedelijke context.
Vijf weken lang kon ik mezelf niet meer bewegen om te schilderen.
Maar vanmorgen werd ik wakker en deed ik spontaan mijn schattige broek weer aan.
Een boerin vindt dat niet erg als het eens flink doorregent in de lente. Dat is goed voor het plantgoed op den akker.
Ik maakte een kussen voor de rieten stoel en het is zo zacht als een schattig schaapje.
En plots ben ik mee met de washi tape rage.
Mijn gele keuken kreeg de perfecte accenten en ziet er op slag stukken meer vintage uit.
De buxus rijdt op dit moment een mooie toekomst tegemoet in een grote tuin bij een 18de-eeuwse woning in Landen.
In de plaats plant ik frambozen, bloemen en een schildpaddenkot.
De Koninklijke serres waren zo mooi als ik had verwacht.
Wat mijn kinderen betreft, ligt dat toch anders. Mijn verwachtingen hadden de intensiteit zwaar onderschat.
